Imię (łac. nomen) - osobista nazwa nadawana danej osobie przez grupę, do której należy. Wraz z nazwiskiem stanowi u większości ludów podstawowe określenie danej osoby.

Imię łączone jest z pradawną funkcją języka, zgodnie z którą nadanie nazwy jakiemuś obiektowi, osobie oznaczało zdobycie władzy nad nią. Rodzina nadawała imię dziecku, aby wyposażyć je w pewne cechy, pośrednio pokierować jego życiem, biegiem wydarzeń. Imię było wróżbą, życzeniem.

Z nadaniem imienia często wiążą się obrzędy, publiczne lub rodowe uroczystości np. chrzest. Obecność rodziny danej jednostki przy tym wydarzeniu wiąże się z jej symbolicznym wprowadzeniem do danej grupy ludzi, społeczności. W dawnych czasach nie nadawano imienia na stałe. Zmieniano je w czasie aktu wprowadzenia jednostki do dorosłej społeczności. Pozostałością tego jest bierzmowanie w kościele katolickim.

U wielu ludów w zwyczaju było nadawanie danej osobie wielu imion. Nadawano wnukom imiona dziadków lub pradziadków, czy też innych ważnych krewnych, którzy w sposób szczególny odznaczyli się w dziejach rodu lub całej społeczności.

Obecnie dawne funkcje imion są w zaniku. Wiele z nich przestało być rozumiane przez ludność. W dzisiejszych czasach większość rodziców nadaje swoim dzieciom imiona tylko ze względu na ich ładne brzmienie lub obecnie panujacą modę. Wciąż silny pozostaje czynnik religijny, jednak i on, wobec zaniku rdzennych wierzeń i dominacji religii uniwersalistycznych, nie ma już tak silnego wątku magicznego.

Nadawanie imion nowo narodzonym dzieciom obywateli polskich reguluje ustawa z dnia 29 września 1986 r. - Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz. U. z 1986 r. Nr 36, poz. 180 z późn. zm.).